آدرس های ما
اگر بین اوردنچر و ایمپلنت مردد هستید، قبل از هر چیز باید بدانید که این دو روش برای جایگزینی دندان های از دست رفته طراحی شده اند، اما ساختار، عملکرد، هزینه و شرایط استفاده از آنها کاملا متفاوت است. بسیاری از افراد تصور می کنند اوردنچر همان ایمپلنت است، در حالی که اوردنچر در واقع نوعی پروتز دندانی است که روی چند پایه ایمپلنت قرار می گیرد و با ایمپلنت ثابت تفاوت دارد. شناخت این تفاوت ها باعث می شود انتخاب مناسب تری متناسب با شرایط دهان، استخوان فک و بودجه خود داشته باشید.
اوردنچر نوعی پروتز دندانی است که روی پایه های ایمپلنت یا گاهی روی ریشه دندان های باقی مانده قرار می گیرد. این پروتز به صورت محکم روی اتصالات مخصوص قفل می شود، اما در صورت نیاز می توان آن را از دهان خارج کرد و تمیز نمود. برخلاف دندان مصنوعی معمولی که روی لثه قرار می گیرد و ممکن است هنگام غذا خوردن یا صحبت کردن حرکت کند، اوردنچر به دلیل اتصال به ایمپلنت ثبات بسیار بیشتری دارد.
در بیشتر بیماران برای هر فک بین 2 تا 4 ایمپلنت کافی است تا اوردنچر روی آنها نصب شود. همین موضوع باعث می شود هزینه درمان نسبت به ایمپلنت کامل کمتر باشد. مهم ترین ویژگی های اوردنچر عبارتند از:
اوردنچر از نظر نوع تکیه گاه به دو دسته متکی بر ایمپلنت و متکی بر دندان تقسیم می شود. امروزه اوردنچر متکی بر ایمپلنت به دلیل ثبات بیشتر، دوام بالاتر و حفظ بهتر استخوان فک، رایج ترین روش درمان است و خود نیز بر اساس نوع اتصال به ایمپلنت، در مدل های مختلفی مانند اتصال توپی، میله ای و لوکیتور انجام می شود. در مقابل، اوردنچر متکی بر دندان یک روش قدیمی تر محسوب می شود.
در شرایطی که چند دندان سالم باقی مانده باشد، می توان از همان دندان ها به عنوان تکیه گاه استفاده کرد. البته امروزه این روش نسبت به اوردنچر ایمپلنتی کمتر انجام می شود.
یکی از نکاتی که متخصصان پروتز همیشه بررسی می کنند، میزان تحلیل استخوان فک است. اگر استخوان فک تحلیل زیادی داشته باشد، اوردنچر می تواند گزینه مناسبی باشد؛ زیرا برای اجرای آن معمولا به تعداد کمتری ایمپلنت نیاز است و در بسیاری از موارد احتیاج به پیوند استخوان گسترده وجود ندارد.
رایج ترین نوع درمان است که روی چند پایه ایمپلنت قرار می گیرد و ثبات بسیار خوبی دارد. اوردنچر تنها یک مدل ندارد و بسته به شرایط استخوان فک، تعداد ایمپلنت های مورد نیاز و انتظار بیمار از درمان، با سیستم های مختلفی ساخته می شود. انتخاب نوع مناسب اوردنچر باید پس از معاینه و بررسی تصاویر رادیوگرافی توسط دندانپزشک انجام شود تا پروتز علاوه بر ثبات مناسب، طول عمر بالایی نیز داشته باشد.
در عمل، انتخاب بهترین نوع اوردنچر تنها بر اساس مدل اتصال انجام نمی شود. عواملی مانند میزان تحلیل استخوان، کیفیت استخوان فک، قدرت جویدن، شرایط پزشکی بیمار و بودجه درمان، همگی در انتخاب مناسب ترین نوع اوردنچر نقش مهمی دارند. به همین دلیل، تصمیم نهایی باید پس از معاینه و بررسی تصاویر سه بعدی فک توسط دندانپزشک یا متخصص پروتزهای دندانی گرفته شود.
اوردنچر با اتصال توپی یکی از رایج ترین انواع اوردنچر، به ویژه برای فک پایین است. در این روش، روی هر ایمپلنت یک اتصال به شکل توپ قرار می گیرد و پروتز با استفاده از قطعات مخصوص روی این اتصالات قفل می شود. این نوع اوردنچر معمولا روی 2 یا 4 ایمپلنت ساخته می شود و تعادل خوبی بین هزینه و عملکرد ایجاد می کند. مزایای این روش عبارتند از:
در این روش، چند ایمپلنت با یک میله فلزی به یکدیگر متصل می شوند و پروتز روی این میله قرار می گیرد. اتصال میله ای باعث توزیع بهتر نیروهای جویدن و افزایش ثبات پروتز می شود. البته این روش به دلیل ساخت پیچیده تر و استفاده از قطعات بیشتر، معمولا هزینه بالاتری نسبت به اتصال توپی دارد. از مهم ترین مزایای آن می توان به موارد زیر اشاره کرد:
اتصال لوکیتور یکی از جدیدترین و پرکاربردترین سیستم های نگهدارنده اوردنچر است. این اتصال ارتفاع کمی دارد و به همین دلیل برای بیمارانی که فضای عمودی محدودی بین فک ها دارند، گزینه بسیار مناسبی محسوب می شود. به دلیل عملکرد مطلوب و نگهداری آسان، امروزه بسیاری از دندانپزشکان از این سیستم استفاده می کنند. مزایای این سیستم شامل موارد زیر است:
این نوع اوردنچر برای افرادی طراحی شده است که تمام دندان های یک یا هر دو فک خود را از دست داده اند. در این روش، پروتز کامل روی چند پایه ایمپلنت قرار می گیرد و نسبت به دندان مصنوعی معمولی ثبات بسیار بیشتری دارد. این روش یکی از رایج ترین درمان ها برای جایگزینی کامل دندان ها به شمار می رود. ویژگی های این روش عبارتند از:
اوردنچر پارسیل برای بیمارانی استفاده می شود که هنوز تعدادی از دندان های طبیعی خود را حفظ کرده اند. در این روش، پروتز بخشی از دندان های از دست رفته را جایگزین می کند و برای افزایش ثبات، از یک یا چند ایمپلنت کمک گرفته می شود. البته انتخاب اوردنچر پارسیل به وضعیت دندان های باقی مانده و سلامت لثه بستگی دارد و برای همه بیماران مناسب نیست. این روش می تواند مزایای زیر را داشته باشد:
اگرچه هر دو روش از ایمپلنت استفاده می کنند، اما نتیجه نهایی آنها کاملا متفاوت است. در اوردنچر، پروتز متحرک روی ایمپلنت قرار می گیرد، اما در ایمپلنت کامل، دندان ها ثابت هستند و بیمار آنها را از دهان خارج نمی کند.
مهم ترین تفاوت های این دو روش عبارتند از:
هر دو روش در صورت رعایت بهداشت دهان، مراجعه منظم به دندانپزشک و انجام جرم گیری های دوره ای می توانند سال های زیادی دوام داشته باشند. البته اتصالات اوردنچر ممکن است بعد از چند سال نیاز به تعویض داشته باشند، در حالی که تاج ایمپلنت نیز در برخی شرایط ممکن است به تعمیر یا تعویض نیاز پیدا کند.
اگر تحلیل استخوان شدید باشد، اوردنچر در بسیاری از بیماران گزینه ساده تر و کم هزینه تری محسوب می شود. اما اگر استخوان کافی وجود داشته باشد و بیمار به دنبال دندان های کاملا ثابت باشد، ایمپلنت معمولا انتخاب مناسب تری است.
رعایت بهداشت در هر دو روش اهمیت زیادی دارد. بسیاری از افراد تصور می کنند چون ایمپلنت دچار پوسیدگی نمی شود، دیگر نیازی به مراقبت ندارد؛ در حالی که تجمع پلاک می تواند باعث التهاب لثه و تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت شود. همچنین اوردنچر نیز باید هر روز به دقت شسته شود تا از تجمع باکتری ها، ایجاد بوی بد دهان و عفونت جلوگیری شود.
بیشتر بیمارانی که از ایمپلنت ثابت استفاده می کنند، بعد از مدتی احساس می کنند دندان های طبیعی خود را دوباره به دست آورده اند. در مقابل، بیماران دارای اوردنچر نیز نسبت به دندان مصنوعی معمولی رضایت بسیار بیشتری دارند، اما همچنان می دانند که از یک پروتز متحرک استفاده می کنند.
از نظر هزینه، فرق اوردنچر با ایمپلنت در تعداد پایه های مورد نیاز و نوع پروتز نهایی است. اوردنچر معمولا به تعداد کمتری ایمپلنت نیاز دارد و به همین دلیل هزینه آن نسبت به ایمپلنت کامل کمتر است. در مقابل، ایمپلنت دندان به دلیل استفاده از تعداد بیشتر پایه، قطعات و پروتز ثابت، هزینه بالاتری دارد. البته قیمت نهایی هر دو روش به عواملی مانند وضعیت استخوان فک، برند ایمپلنت، تعداد ایمپلنت مورد نیاز و شرایط درمان هر بیمار بستگی دارد.
هیچ کدام از این دو روش را نمی توان بهترین گزینه برای همه افراد دانست. سن، سلامت عمومی، میزان تحلیل استخوان، بودجه، عادات غذایی، وضعیت لثه و انتظار بیمار از نتیجه درمان همگی در انتخاب و فرق اوردنچر با ایمپلنت نقش دارند. به همین دلیل متخصص پروتز یا جراح ایمپلنت قبل از شروع درمان، وضعیت استخوان فک، تصاویر رادیولوژی، قدرت جویدن و شرایط پزشکی بیمار را به دقت بررسی می کند تا درمانی انتخاب شود که علاوه بر ماندگاری بالا، بهترین عملکرد را در بلند مدت داشته باشد. این رویکرد علمی و شخصی سازی شده، یکی از مهم ترین عوامل موفقیت درمان و افزایش رضایت بیمار است.
در صورت نیاز به مشاوره تلفنی و ثبت نظرات، اطلاعات خود را وارد کنید. کمتر از ۲۴ ساعت آینده با شما تماس گرفته و با افتخار مشاوره و راهنمایی میکنیم.
"*" indicates required fields
دیدگاهتان را بنویسید